‘Wethouder ouderenbeleid Eric van der Burg (VVD) krijgt een motie van treurnis aan zijn broek’ stond deze week in Het Parool. Wat een prachtige uitdrukking. Er is een emotie, namelijk bedroefdheid, misschien teleurstelling. En in plaats van die emotie te uiten met tranen of boegeroep, komt er een ‘emotie van treurnis’. Zo bezien ken ik er nog wel een paar. De afgelopen week in (e-)moties.

Proxima b - Bron AFP

Proxima B, bron AFP

E-moties van treurnis
Bij  de moties van treurnis ligt het voor de hand te beginnen met de zeekoe. Halina van Reijn noemde in haar column de mensen die haar aanstaren ook wel ‘zeekoeien’. Zij doelde daarbij niet op dikke mensen, gaf ze later aan, maar op de starende ogen van die koeien.
Vrijheid van meningsuiting voorop. Zelf heb ik last van BN’ers die mij aanstaren. Zo stond ik vorig jaar een boek uit te zoeken in de boekwinkel op Schiphol toen ik voelde dat iemand naar mij keek. Ik keek op en zag  Ivo Niehe naar mij staren. Hij stond daar aan de andere kant van het boekenschap en keek me recht aan, onafgebroken. Ik voelde me naakt en trok mijn bloesje wat verder richting mijn nek op.
Ik had dat ook een keer bij een voorstelling van Pieter Derks. Ik zat in de zaal en voelde gewoon dat hij de hele tijd naar me keek.

Ook de lijsten met daarop Gülen-aanhangers in Nederland zijn kandidaat voor een motie van diepe treurnis. Je vrij uiten op socia media kan en wordt tegen je gebruikt. Regimes hebben geen Stasi-praktijken meer nodig. We geven zelf onze stemming en voorkeuren wel prijs op sociale media. Een kwestie van volgen en inventariseren.

De echte motie van treurnis gaat niet naar Danny Blind of 2-1 verlies, maar naar de 6.500 vluchtelingen die eerder deze week op één dag uit zee werden gehaald. Dat zijn 36 airbussen-320.

E-moties van vreugde
Gelukkig waren er ook vreugdevolle emoties deze week. Zo werd in Italië een tienjarig meisje na 17 uur onder het puin van de aardbeving in Italië gehaald. “Ze leeft nog”, werd triomfantelijk geroepen. Ook een hondje werd uit het puin gered. En een machinist redde een zwaan.

Zwaan gered

Vreugdevol was ook het nieuws dat we nog geen afscheid hoeven te nemen van Allbert Verlinde. Hij komt terug! Was hij weg dan? Welnee! Hoera!

Dit was een motie van ironie. Misschien iets voor Koefnoen dat De Hokjesman ‘ironisch’ op de hak nam.

E-moties van hoop
Laat ik eindigen met moties van hoop. Zo kan ik voortaan een bedevaartsreis maken via Google Maps, als cyberpelgrim. Dat is te gek. Ik hoef niet bang te zijn voor barre voettochten, blaren en leegloop.  Ik heb er ook eigenlijk geen tijd voor. En wat fijn dan dat ik nu toch een virtuele bedevaartsreis kan maken, gewoon met een 3D-bril.
Echte pelgrims doen nog wat moeilijk, maar dat afzien is nergens voor nodig om de ware devotie te beleven. Zie ook Doing Ritual Criticism in a Network Society, van Paul Post en Suzanne van der Beek.

Non La Grande Bellezza

En dan de echte motie van hoop. Als ik op welke lijst dan ook terechtkom, kan ik altijd nog verhuizen naar Proxima b. Proxima b kan weleens de beste kans op leven zijn tot nu toe! En de ster staat maar 4,2 lichtjaren van de aarde!

Ik heb even gegoogeld hoe ver dat is. Dat is 38 biljoen kilometer. Als je die afstand op aarde zou willen afleggen, bijvoorbeeld rond de evenaar, dan kom je uit op 9.454 * 1012 meter gedeeld door 40.074.640 meter is 235.916.154,3432 keer rond de aarde fietsen. Zo leert Leerwiki.nl me.  Te veel fysieke inspanning natuurlijk, zelfs met opgepompte banden. Maar er komt vast een tijd dat we die afstand via Google Maps kunnen afleggen. Ik schrijf me vast in op Proxima b.